ตลอดเส้นทางด่วนที่รถขับผ่าน ฉันก็ตระกานตากับตึกสูงระฟ้า ทั้งสองฝั่งถนน ฉันไม่ได้เข้าเมืองมานานมากแล้ว บ้านเรามีตึกทันสมัยใหญ่โตมากมาย เรียงรายสลับสูงต่ำ หนาแน่น เบียดเสียดยอดแทงทะลุขึ้นสู่ท้องฟ้า ที่นี่บางกอกจริงๆไม่ใช่นิวยอร์คใช่ไหม ขณะที่มือกดชัตเตอร์ถ่ายภาพรัวๆ ใจก็หวลคิดถึง ธรรมชาติ ภูเขาสูง หิมะขาว สายน้ำใส เทือกเขาหิมาลัยที่ฉันหลงเสน่ห์จนโงหัวไม่ขึ้นมาเนิ่นนาน ฉันเชื่อว่ายังมีผู้คนอีกมากมายที่พร้อมจะร่วมมือร่วมใจกัน เหมือนตอนที่โรคระบาดรอบแรก เราสามารถเอาชนะมาได้ แค่อดทนสักนิด ขณะที่คนอื่นๆ ต้องต่อสู้เพื่อให้ประเทศชาติรอด เหนื่อยล้ากว่าเรามากมาย และธรรมชาติก็คงจะเช่นกัน คงเหนื่อยล้ากับมนุษย์มามากแล้ว ขอเวลาเยียวยาตัวเองหน่อยนะ
